|
Rubina Muqimyar Rubina is het gezicht van een land van bebaarde mannen Door Renze Lolkema Zo goed en zo kwaad als het kan hebben Afghaanse atleten zich voorbereid op de Spelen van Athene. In een land waar religie de regels bepaalt, is topsport nagenoeg onmogelijk. Toch zijn ze in Griekenland met hun vijven. - Het viel niet mee, die eerste trainingen in het Ghazi-stadion, herinnert Rubina Muqimyar zich. In die tempel des doods werden jarenlang landgenoten geëxecuteerd, met zweepslagen terechtgewezen of ledematen geamputeerd. In die poel van verderf werd zij geacht zich voor te bereiden op Athene. Genieten Maar het complex in hartje Kaboel stond er nog. Dat was in elk geval wat. Het repressieve regime van de Taliban stond vijf jaar lang geen enkele vermakelijke vrijtijdsbesteding toe. Brood - weliswaar mondjesmaat - kon het volk krijgen, spelen niet. ,,Ik ben blij dat we dat stadion weer voor sport kunnen gebruiken'', zegt de 17-jarige atlete. Ze vormt samen met judoka Friba Razayee het vrouwelijke deel van de vijfmansploeg uit Afghanistan. Gisteren is ze in de series van de 100 meter naar huis gelopen: 62ste en voorlaatste in 14,14 seconden. ,,Ik ben niet eens laatste geworden'', jubelde ze. Ze is blij straks weer thuis te zijn. Om haar indrukken van Griekenland door te vertellen. Om te verhalen over een wereld die ook kan functioneren zonder beklemmende godsdienstregels. En vooral, om na te genieten. Hardlopen Vijf jaar mocht Rubina niets. Vijf jaar werd ze haar studie onthouden, haar sport, haar leven dus. En dat alleen omdat ze geen man was. Zelfs een sluier vonden haar leiders aanstootgevend, een allesverhullende burqa sierde haar meer, beweerden zij. Rubina Muqimyar Yaar zag vijf jaar lang alleen maar evenbeelden op straat lopen. Vorige week torste de tiener tijdens de openingsceremonie de Afghaanse vlag mee het Olympisch stadion in. De Grieken waardeerden dat met een vurig en langdurig applaus. De Afghanen waren eindelijk weer onder de mensen, zo leek het. ,,Ik was er trots op die vlag weer aan de wereld te kunnen laten zien. Ik had erg naar dat moment uitgekeken.'' Die uiting van nationalisme was een heftige aanval op het Taliban-tijdperk. Dat een vrouw zo veel verantwoordelijkheid kreeg, zou tot twee jaar geleden onbespreekbaar zijn geweest. Maar in Afganistan is sinds de Amerikaanse inval veel veranderd. Muqimyar gaat weer naar school, kan haar vijf jaar onderdrukte talent voor hardlopen weer uiten en was nu het gezicht van een land van mannen met baarden. Onderdrukt Niet iedereen trouwens in haar thuisland is blij dat Afghanistan er in Athene bij is. Verscheidene mullahs zijn bijvoorbeeld vreselijk ongerust over het strakke pak waarin ze Afghanistan vertegenwoordigt. Het zou de wereld een verkeerd beeld geven. Zelf had ze aangegeven een lange, strakke wedstrijdbroek aan te trekken. ,,Ik doe dit voor de vrouwen in Afghanistan. En voor alle moslimvrouwen ter wereld. We zijn zo lang onderdrukt. Wij hebben ook rechten. Wij willen vrij zijn. En vrouw. Dat wilde ik hier in Griekenland laten zien.'' De Afghaanse ploeg is sinds 21 mei in Griekenland. De Griekse atletiektrainster Zoe Livadatou zette een trainingskamp voor het vijftal op, op het eiland Lesbos. Op kosten van de Griekse regering mochten ze zich maandenlang voorbereiden op de Spelen. ,,Ik heb gezien dat ze hard hebben getraind'', zegt Livadatou. ,,En ik heb gezien dat ze hun vrijheid aankunnen. Ik ben blij dat wij ze een kans kunnen geven weer fatsoenlijk te kunnen sporten. Die vrijheid mag je geen mens afnemen. Ik merk aan alles dat die vijf hier veel verloren tijd aan het inhalen zijn.'' © Algemeen Dagblad 25-8-2004 10:12:45
dehardloopkrant.nl ®
|
