Katinano Mwemweata
Liefs uit Kiribati, het nieuwste lid van
de familie
ATHENE – Ergens in de Stille Zuidzee,
tussen Hawaï en de Fiji-eilanden, ligt Kiribati. Een eilandengroep
waar vrouwen rokjes van palmbladeren dragen, de zee diepblauw is en
atleten op blote voeten trainen.Sprintster Kaitinano Mwemweata (20)
was gisteren de allereerste inwoner van Kiribati die deelnam aan de
Olympische Spelen. De complete equipe van de archipel bestaat uit drie
mensen.
Gewoon lopen
Trots wijst ze naar beneden, naar haar glimmende, rode sportschoenen.
Die heeft ze een paar weken voor de Olympische Spelen gekregen van Nike.
Het zijn haar eerste spikes. Thuis in Kiribati rent Kaitinano Mwemweata
op blote voeten over het strand en de atletiekbaan, die gemaakt is van
gemalen koraal. Ze traint een keer of twee per week. Haar trainingsprogramma?
Ze kijkt verwonderd op. „Just run.“ Gewoon lopen. Ze heeft net de series
op de 100 meter gelopen overdonderd door de grootsheid. Ze heeft het
niet gered tot de volgende ronde, maar dat had ze ook niet verwacht.
Ze is al blij dat ze haar eigen nationale record heeft aangescherpt,
13.07 seconden. „Ik ben er trots op dat ik hier gelopen heb. Iedereen
vraagt me waar ik vandaan kom, niemand heeft ooit van Kiribati gehoord.
Misschien dat daar nu verandering in komt.“ De sprintster is in Athene
samen met Kananako Nariki (100 meter sprint) en gewichtheffer Meameaa
Thomas. Ze kent ze goed, het zijn haar neven. Kiribati is dankzij hun
deelname officieel toegelaten tot de olympische familie, als lid nummer
202. „Ik was geschokt dat ik naar de Olympische Spelen mocht. Het is
zo groot, zo eng. Het olympisch dorp is groter dan de stad waarin ik
woon! Ik ken bijna niemand, ik durf de mensen niet aan te spreken. Nee,
ik ken ook geen enkele sprintster tegen wie ik heb gelopen. Marion Jones
is de enige atlete die ik ken.“ Een bed met een zacht matras. De koelheid
van de airco in haar kamer, Mwemweata vroeg zich twee weken geleden
af in welke weelde ze terecht was gekomen. Ze woont in Kiribati 7met
haar tante in een hutje, waarvan het dak uit palmbladeren bestaat. Ze
slapen op de grond op geweven matjes. Ze klaagt niet, ze vindt het heel
gewoon. „Maar een matras is wel erg comfortabel“, glimlacht ze. En dan
al die overdaad aan kleding en schoenen in het dorp. In Kiribati hebben
ze tien paar gympen op negentig atleten.
Het eiland
De atlete woont op het eiland Tarawa in de hoofdstad Bairiki. Haar ouders
wonen op Butaritari, ver weg van haar. Ze heeft ze sinds 2000 niet meer
gezien, vliegen is te ver en te duur. Ze kijkt verwonderd, snapt niet
dat mensen dat raar vinden. Haar kleine wereldje is compleet anders
dan de nieuwe wereld om haar heen. Ze studeert en traint een paar keer
per week, geld heeft ze niet. In haar vrije tijd hangt ze rond met vrienden,
onder de palmbomen of op het witte strand. Ze kijkt verbaasd op: werken?
„Ik studeer toch?“De archipel Kiribati bestaat
uit 33 eilanden uitgestrekt over 3870 kilometer van oost naar west en
2050 kilometer van noord naar zuid. Toeristen komen er bijna niet. Er
vliegen maar drie vliegtuigen per week naar de hoofdstad. Van Kiribati
naar Athene was een helse reis, het team zat meer dan twintig uur in
het vliegtuig en stapte vijf keer over. Eerst op een eiland in de buurt,
later in Brisbane, Singapore, Dubai en Cyprus. „Ik ben blij dat we het
gedaan hebben. Veel mensen thuis zijn jaloers, omdat wij hier zijn.“De
beelden van de Olympische Spelen zal bijna niemand in het stipje in
de Stille Zuidzee zien. Er zijn 110 televisies in Kiribati. „Alleen
op school kan ik televisie kijken. Daar kan ik ook internetten. Mijn
ouders hebben geen tv. Telefoon? Ook niet.“De
post is de levensader tussen haar en de familie. Het is jammer dat ze
niet gezien hebben dat hun dochter tijdens de opening van de Spelen
met de vlag van Kiribati het stadion binnenkwam. Miljarden zagen de
twee jongens in shirts van geweven gras en riemen van gevlochten vrouwenhaar.
Mwemweata droeg een rokje van kokosnotenschillen.
© GPD
5-9-2004 23:43:52
dehardloopkrant.nl
®
|
