In de catacomben van het Olympisch Stadion verbijt Letitia Vriesde nog de pijn in de hamstrings. "Het is een ouderdomskwaal", zegt de Surinaamse die in Rotterdam woont. "Oud in lopersjaren dan. Je tergt je lichaam. En dat zegt ho. Maar je hoofd niet.".

De finale
Ze lacht, houdt zich groot. De kleine atlete heeft altijd op haar ijzersterke lijf kunnen vertrouwen. Vriesde, 39 jaar inmiddels, is voor de vijfde keer op rij aanwezig bij de Olympische Spelen. Even verderop in de mixed zone staat links van haar Merlene Ottey, 44 jaar. En rechts Gail Devers, ook al weer 37. Vriesde voelde in haar halve finale van zaterdag op de 800 meter halverwege al de pijn in de hamstrings schieten. "Je wil niet opgeven, je loopt door. Maar 200 meter voor de finish was het gedaan." Joggend haalde ze de meet. Als laatste. "Het is over", zegt ze. Wat? Haar carrière? "Nee, nee. Dat weet ik nog niet. De Spelen. Jammer, je blijft dromen, je blijft hopen op een mirakel. De finale halen, dat wilde ik. Anders kun je net zo goed thuisblijven." Het hele jaar was alles op Athene gericht. Maar het ging moeizaam, vooral met de hamstrings. En zo kwam het niet tot een herhaling van het zilver en brons tijdens de WK's van 1995 en 2001.

© GPD