Dames estafette maken fatale wisselfout
Mislukte wissel nekt vrouwenestafetteploeg
ATHENE - De tranen stonden in de ogen van Annemarie
Kramer. In een volgepakt Olympisch Stadion van Athene was ze de vierde
loopster van de nationale estafetteploeg. Ze moest donderdagavond wachten,
wachten en nog eens wachten. Het belangrijke stokje kwam echter nooit.
Eerste wissel
De eerste wissel tussen Joan van den Akker en Jacqueline Poelman ging
direct helemaal mis. Nederland was meteen uitgeschakeld. Pascal van Assendelft
en Kramer liepen geen meter. "Hier heb je een heel jaar keihard voor
getraind. Lekker", huilde Kramer in de catacomben van het stadion.
Geen finaleplaats
Gearmd en huilend kwamen Kramer en Van Assendelft minuten later van de
baan. Ze staarden nog eens naar het grote scherm waarop stond te lezen
dat de Russische vrouwen deze halve finale in 42,12 hadden gewonnen. Achter
`Ned' stond de hatelijke afkorting `DNF'. Dat is de afkorting van did
not finish en betekent dus: niet gefinisht. Het halen van de finale was
voor het Nederlandse kwartet hoe dan ook een onmogelijke opgave geweest.
Daarvoor hadden ze 43,05 moeten lopen, ruim onder het Nederlandse record
van 43,44. Ter vergelijking: de Amerikaanse vrouwen, met Marion Jones
als derde loopster, zetten in de eerste halve finale een supertijd van
41,67 neer. Het halen van de finale was voor het Nederlandse kwartet hoe
dan ook een onmogelijke opgave geweest. Daarvoor hadden ze 43,05 moeten
lopen, ruim onder het Nederlandse record van 43,44. Ter vergelijking:
de Amerikaanse vrouwen, met Marion Jones als derde loopster, zetten in
de eerste halve finale een supertijd van 41,67 neer.
Jacqueline Poelman baalt.
Vertwijfeld zag Kramer alle tegenstanders voorbijvliegen. Op grote afstand
had ze Van den Akker en Poelman zien blunderen. Poelman, met 30 jaar
de meest ervaren loopster van het viertal, kon ook niet aangeven waar
het was misgegaan. Het doel van de Utrechtse op haar laatste Zomerspelen
was het Nederlands record. Een finaleplaats leek uitgesloten. Daarvoor
moest bij de eerste vier worden gelopen. "Ik weet niet wat er mis
ging. Of ik ben te vroeg gegaan als tweede loopster of Joan heeft te
laat 'ho' geroepen." De wissels moeten in een bepaalde zone plaatsvinden.
"Toen ik de streep bereikt had, had ik nog geen stokje. Voor Annemarie
Kramer was het haar eerste olympische toernooi. Ze veegde de tranen
uit haar ogen, haar nagels oranje gelakt. Ze vloekte. "Hier hebben
we een jaar voor getraind en zijn we twee weken voor naar Italië
geweest. Dit is echt de grootste anticlimax die ik ooit heb meegemaakt.
Ik heb geen meter gelopen. Aan de stress heeft het niet gelegen, we
waren voor onze olympische kwalficatiewedstrijd in Madrid veel meer
gespannen dan nu. We wilden genieten van dit moment. Dat is niet gelukt."
Van Assendelft
Verderop stond Pascal van Assendelft, nog 100 meter verder stond Annemarie
Kramer, het stokje bereikte hen nooit. Met z'n vieren verlieten ze wandelend
het stadion. Wat een mooie herinnering had moeten worden, werd een trieste
afgang. Van den Akker wilde niet praten over haar falen. Ze had last
gehad van een voetblessure, maar voor de wedstrijd zwoor ze dat ze fit
en scherp was. Toen het startschot klonk, bleef ze in de blokken hangen
en na een paar seconden lag ze al meters achterop de rest. Van den Akker
had geen zin om te praten of durfde niet. Ze snelde voorbij, ondersteund
door Van Assendelft
Afscheid zonder glans
Dit is triest. We moeten het nog maar eens nakijken wat er nu precies
gebeurde", stamelde Poelman, die in 1992 al op de Olympische Spelen
van Barcelona deel uitmaakte van de estafetteploeg. Toen was ze nog
jong en lag er een mooie toekomst in het verschiet. Allerlei blessureleed
voorkwam echter dat de nummer twee van de 100 meter op de wereldkampioenschappen
voor de jeugd in 1992 veel grote toernooien meemaakte. Athene waren
haar laatste Zomerspelen. Haar afscheid moest mooi worden. Het Nederlands
record (43,44) uit 1968 moest eraan. Daar werkte de ploeg een jaar aan.
Het trainingskamp in Grosseto kende problemen door een voetblessure
van Joan van den Akker, maar alles leek op tijd weer goed. " We
hebben gewoon geen wissel gemaakt. Als je 'ho' hoort, ga je automatisch
op de rem staan. Nu hoorde ik het zo laat, dat er niets meer mogelijk
was" , droop Poelman af.
Reden
Estafettecoach Wigert Thunnissen kon de ware reden, zo kort na de mislukking,
nog niet aangeven: `Misschien versnelde Jacqueline te vroeg. Maar ik
wil eerst de videoband nog eens goed bestuderen, voordat ik er meer
over zeg.' Waarna hij zich vaderlijke en troostend over een van zijn
zwaar ontgoochelde atletes ontfermde.
© Telegraaf/Volkskrant
4-9-2004 19:00:32
dehardloopkrant.nl
®
|
