Start

Archief

Fysiek

Gastenboek

Gratis lidmaatschap

Inloggen

Inschrijven

Kalender

Uitslagen

Vragen

Wedstrijd aanmelden

Dit is topsport
Opnieuw ging een wissel volkomen mis. Dit keer echter in het zicht van de streep. "Uithuilen en opnieuw beginnen", zei Wigert Thunnissen met rode ogen over de twee dramatische wisselstoringen die zijn ploegen troffen. De wissel is het gouden ei bij de estafette. Gaat die goed, dan komt er een ook meestal een goede prestatie uit. Vorig jaar stond de hele Nederlandse atletiekwereld op zijn kop, toen Timothy Beck, Troy Douglas, Patrick van Balkom en Caimin Douglas in Parijs naar de vierde plek op de WK liepen. Het werd driekwart jaar later zelfs nog brons, nadat de Brit Dwain Chambers op dopegebruik was betrapt. Een ongekende prestatie, die nog extra werd opgefleurd door een Nederlands record van 38,63 seconden. Een jaar later dropen de vier ontgoocheld en huilend af. "Dit is topsport", was Troy Douglas (41) nuchter over de verkeerde wissel tussen Patrick van Balkom en Caimin Douglas.

Te zacht
Van Balkom tikte twee keer het stokje in de hand van de jongste Douglas. " Kennelijk te zacht, kennelijk niet goed, want hij had hem niet", huilde Patrick van Balkom. "Dit is iets waar elke estafetteloper bang voor is. Het is het ergste wat een loper kan overkomen. Een heel seizoen is direct naar de kloten. Ik voel me schuldig maar dat zal Caimin ook hebben." Voor Troy Douglas was het zijn laatste wedstrijd. Hij stopt ermee. "Ik had liever een andere afscheid gehad. Shit happens. Je hebt pieken en dalen" , zei hij nadat hij Van Balkom in zijn armen had genomen en getroost. Het Nederlandse kwartet moest vrijdagavond risico nemen om de finale te halen. In de serie van Oranje stonden ook nog de Verenigde Staten, Brazilië en Groot-Brittannië. De hele topvier van het het wereldkampioenschap in Parijs, aangevuld met de sterke Jamaicanen die in Parijs het eind van de finale niet haalden. De eerste drie en twee tijdsnelsten zouden naar de eindstrijd overgaan. "We moesten tegen de hele wereldtop. Dan zijn scherpe wissels noodzakelijk om te overleven", gaf Thunnissen het strijdplan aan. "We zijn geen sprinters die 10,10 seconden over de 100 meter doen. Wij moeten het echt hebben van de scherpe wissels. Daar zit onze winst. Dat was vorig jaar in Parijs al, dat moest hier ook gebeuren. Daar hebben we maandenlang op getraind. Het ging ook goed", zei de teleurgestelde Van Balkom. "De wissel is een reflexbeweging. Die zit er in geramd. Alleen gaat het weleens mis."

Risico
Caimin Douglas trok het boetekleed aan. `Je moet risico's durven nemen. Ik heb verkeerd getimed. Ik voelde me heel goed in vorm. Shit happens.'Het halen van de eindstrijd was ook bij goed wisselen een zware, maar niet onmogelijke opdracht geweest. De tegenstand was zwaar, maar een tijd van 38,52, ruim een tiende onder het Nederlands record (38,63), was nodig geweest om vandaag in de finale te mogen lopen. Het mocht niet zo zijn.

Goed gelopen
Thunnissen plaatste zijn hoofd in zijn handen na de derde wissel. Hij had de avond ervoor al een drama bij de Nederlandse vrouwen meegemaakt. Daar kreeg startloopster Joan van den Akker het stokje niet op tijd in de handen van Jacqueline Poelman. Pascal van Assendelft en Annemarie Kramer, de derde en vierde loopster, stonden op de Olympische Spelen, maar bleven werkloos. " Als dit dan gebeurt, geloof je je ogen niet", keek Thunnissen met roodomrande ogen terug op de wedstrijd van de mannen. "Ze waren zo scherp. Het is zo zuur. Dit is makkelijker te accepteren dan dat van de vrouwen. Dit is keiharde topsport. De jongens liepen geweldig. Die wissel leek zo soepel. Alleen was-ie niet goed. Daar zullen we mee moeten leren leven."

Afscheid Troy Douglas
Zelfs een mislukte wissel en een afscheid zonder eindtijd kregen Troy Douglas niet klein. De 41-jarige positivo uit Bermuda sprak vrijdag in Athene zelfs van een "mooi moment" waar collega Patrick van Balkom na de olympische uitschakeling in tranen was. Met Douglas verliest de Nederlandse atletiek een inspirator eerste klas.
"Ik heb nooit in een mooier team gezeten. Natuurlijk ben ik teleurgesteld over deze race, maar het is ook een mooi moment. Ik stop, zeker weten, dit was de laatste race. En ik denk dan vooral aan alle goede dingen die ik heb beleefd." En zo kwam er dan op een onwaardige wijze een eind aan de lange carrière van Troy Douglas. De 41-jarige atleet had al ruim van tevoren aangegeven dat deze Olympische Spelen zijn laatste toernooi zouden zijn.

Ik ga dit missen
Hij sportte viermaal tijdens de Spelen, driemaal voor zijn geboorteland Bermuda en, in Athene, eenmaal voor Nederland. Wegens zijn nandrolonzaak miste hij de Spelen van Sydney, op het moment dat hij misschien wel de topvorm van zijn leven kende.Hij blikte gisteren al terug op zijn sportieve carrière. Mooiste moment? `Dat we vorig jaar tot sportploeg van het jaar werden gekozen. Want dat was een uitverkiezing door andere Nederlandse sporters. Dat respect van hen, daar was ik erg trots op.'Hij had als veertigplusser in het olympisch dorp nog veel positieve reacties gekregen over zijn aanwezigheid. Darvis Patton, een Amerikaanse sprinter, had hem in de bus naar het stadion aangesproken. Jij zou toch drie jaar geleden al stoppen?, vroeg hij. Zelfs Maurice Greene, die gisteravond met de Amerikaanse estafetteploeg naar de snelste tijd van de avond (38,02) denderde, had hem erop aangesproken: `Shit man, are you still running?' En met respect hoor, zei Douglas erbij.Douglas weet niet beter, of hij was sporter. Ik ga dit missen zei hij, en hij doelde op het praten met journalisten in de catacomben. `Door jullie heb ik mezelf beter leren kennen.' De 41-jarige levensgenieter heeft zijn sport altijd intens beleefd, maar het einde van zijn loopbaan - op zo'n dramatische manier - was voor hem geen reden voor somber gepeins. "Ik heb de laatste weken wel eens gedacht: het einde komt steeds dichterbij. Maar het is makkelijk om los te laten. Ik wil gewoon stoppen", zei hij vrijdagavond in de catacomben van het olympisch stadion in Athene. Over de foutiefe wissel "Jammer, we lagen goed, maar zulke dingen gebeuren in sport", was Douglas nuchter.

Leerproces
"Er zijn pieken en dalen. Je hebt het niet in eigen hand. Over tien, twintig jaar bel ik met de jongens en lachen we er misschien om. Voor hen kan dit ook een leerproces zijn." Hij zei vrijdag zichzelf te hebben leren kennen door de sport. "Ik heb een grote bek, dat weet ik. Misschien moet ik wel de politiek ingaan." Zijn loopbaan beschouwende vormden "twee gestolen jaren" (zijn schorsing nadat hij was betrapt op nandrolon) het dieptepunt, maar keek hij liever terug op vele hoogtepunten. Douglas was er in Seoel 1988 al bij voor Bermuda, werd voor dat land tweede bij het WK indoor in 1995 en na zijn naturalisatie met Nederland derde op het WK van 2003. "Dat hele jaar wil ik het hoogtepunt in mijn sportleven noemen. Ik had daarvoor al een paar keer aan stoppen gedacht. Maar steeds ook dacht ik: nee, we gaan door. Ik zag het WK van vorig jaar als een missie."Dat werd een memorabel optreden voor de Nederlandse atletiek. Samen met Timothy Beck, Caimin Douglas en Patrick van Balkom werd Douglas op 40-jarige leeftijd vierde van de wereld. Na de schorsing van de Britse atleet Chaimbers kreeg het viertal dit jaar zelfs de bronzen medailles thuisgestuurd. Afgelopen jaar ontving hij bovendien de Jaap Eden Award, als lid van de sportploeg van het jaar. "Het klinkt misschien lullig, maar dat vond ik echt mooi. Gekozen door je collega's, respect van andere sporters, dat is het beste wat je kunt krijgen."

© Telegraaf

4-9-2004 19:00:35 dehardloopkrant.nl ®