|
Twee paar wonderschoenen droegen twee olympische rookies naar eeuwige roem
op de 100 meter. Maurice Greene (9.87 seconden) bij de mannen en Marion
Jones (10.75 seconden) bij de vrouwen. De snelste mensen van het universum.
Greene wierp zijn racemuiltjes naar het publiek. Als souvenir. De
mythe-makende marketingstrategen van Nike zullen hem er eeuwig dankbaar
voor zijn. Het draait in de sprint allemaal om show, om imago en charisma.
Het was dus een berekend gebaar van Motor Mouth, zoals ze Greene in
Australië noemen. Omdat zijn lippen vaak nog sneller bewegen dan zijn
benen.
Greene is een kletsmajoor. Een spraakwaterval. De Kansas Canonball,
opgegroeid in een getto, praat meestal over zichzelf. Zijn reputatie snelt
hem altijd vooruit. Als jongen vertelde hij al hoe hij de wereld wilde
veroveren. Jaren later repte hij over een wereldrecord (9.79 seconden),
nota bene enkele maanden voordat hij zich er in Athene over zou ontfermen.
De afgelopen dagen sprak hij over niets anders dan dat zijn naam synoniem
moest worden voor sprint. ,,Als je het over de 100 meter hebt, roepen de
mensen meteen Carl Lewis. Ik wil dat ze de sprint vanaf nu voorgoed met
mijn naam associëren.``
De finale was echter slechts ten dele een historische. Maurice Greene
versloeg op een koude, winderige avond zijn vriend en trainingsmaatje Ato
Boldon (Trinidad, 9.99 seconden) en Obadele Thompson (Bahama`s, 10.04) en
bemachtigde zijn eerste olympische plak. Maar de botsing tussen de Top
Guns van de atletiek ontbeerde de flonkering, de magie om nog lang
herinnerd te worden.
Het was niet meer dan een stoeipartijtje. `Mo` Greene was te zeer
voorbestemd voor goud. En de tijd, zijn 31ste inmiddels onder de tien
seconden, niet goed genoeg.
Roofdier
,,Ik heb mijn best gedaan``, sprak Greene. ,,Ik heb vier jaar keihard
gewerkt voor een race die nog geen tien seconden duurde.`` Hij stak zijn
tong uit voor de start, beet op zijn lippen en bewoog zijn martiale lijf
als een ongedurig roofdier schokschouderend heen en weer. ,,Ik was zeer
nerveus``, biechtte hij op.
Met deze olympische plak, de WK-titel en het wereldrecord heeft Greene
zich wel in het pantheon van de sprinters geschaard. ,,Bij de
allergrootsten.``
Vorige week zei hij nog: ,,Als ik geen goud win, is mijn carrière niks
waard.`` Zaterdag werd de loopbaan van Greene dus gered. Hij werd
enthousiast omhelsd door Boldon, drapeerde zich in de Amerikaanse vlag en
liet zich uitbundig fêteren. De sponsors waren tevreden. Een tijd van
negen en een beetje en goede propaganda. Greene, die vorig jaar een
slordige drie miljoen dollar incasseerde, kan zich blijven verkopen. Met
goud en de juiste chemie van charme en charisma.
De ereronden van Greene en Jones waren eigenlijk indrukwekkender dan de
sprints zelf. Jones lachte, huilde, maakte een vreugdehupje, omhelsde haar
moeder en broer en tooide zich met de vlaggen van Belize en de Verenigde
Staten. ,,Mijn moeder is van Belize, ik ben voor de helft van Belize.``
De eerste stap van haar `drive for five` is gezet. Nog vier disciplines
voor de boeg. ,,Ik wens haar veel geluk``, sprak Greene, ,,ik zou het zelf
niet eens willen proberen.``
© GPD
|
