Artikel

Hicham "de onverslaanbare"

Vier jaar had hij niet verloren op de 1.500 meter. Maar op de Spelen laat de baraka Hicham El Guerrouj in de steek. In Atlanta kwam hij ten val in de finale. In Sydney moest hij tot ieders verrassing de jonge Kenyaan Noah Ngeny laten voorgaan. ,,Een blessure?'', zei de Marokkaan. ,,Ik had er een heel kleintje maar ik merkte er bijna niets van. Net voor de finish schoot ze van mijn kuit naar mijn hart. En die pijn zal ik nog jaren voelen.''

Rust er een doem op Hicham El Guerrouj (26) als het om de Spelen gaat? Vier jaar geleden in Atlanta kwam de zoon van een broodjesverkoper pas kijken. Hij won zijn halve finale, leek zelfs kans te maken op een medaille. In de finale zat hij bij de bel in het spoor van favoriet Noureddine Morceli, de latere olympische kampioen.

Eén tel onoplettendheid, met zijn knie tikte hij Morceli's voet aan en kwam ten val. Huilend bereikte El Guerrouj als allerlaatste de finish. ,,Ik dacht toen: dit is het einde van mijn carrière.''

Het pakte anders uit. In de jaren na Atlanta groeide El Guerrouj uit tot de koning van de halve fond. Hij trainde als bezeten op hoogte. Een beetje á la Zatopek: snel lopen én veel. Tien keer een kilometer in 2.30 met twee minuten recuperatietijd. ,,Hicham moet je nooit opjutten'', zegt trainer Abdelkader Kada. ,,Je moet er vooral voor zorgen dat hij niet te veel doet.''

Twee keer op rij werd hij wereldkampioen en één na één pakte hij ook Morceli zijn wereldrecords op 1.500 meter, 2.000 meter en de mijl af. Geen mens die El Guerrouj met zijn enorme tred de voorbije vier jaar kon verslaan. Of ja, eentje: de obscure Kenyaanse Deen Robert Anderson, die hem in 1997 tijdens de Grand Prix-finale van Fukuoka op de mijl voorbleef.

Het trauma van Atlanta maakte de jonge Marokkaan sterker. Op zijn vaste kamer in het Marokkaanse trainingscentrum hangt een grote ingelijste foto van Atlanta. Jaren droeg hij ook in zijn portefeuille een pasfoto van Morceli mee. Die verdween pas toen hij ook het laatste record van de Algerijn gebroken had.

El Guerrouj werd een volksheld in Marokko, de opvolger van de grote Aouita. Hij verdient naar verluidt tachtig miljoen frank per jaar en liet voor zijn ouders een groot huis van driehonderd vierkante meter bouwen. Toen hij geopereerd moest worden wegens aambeien, stuurde koning Mohammed zelfs zijn privé-jet om zijn favoriete loper over te vliegen naar Europa.

Alleen de olympische titel ontbrak nog. In Sydney zou El Guerrouj eindelijk revanche kunnen nemen voor Atlanta. En dan liefst in grote stijl, zoals hij op de WK in Sevilla deed: winnen en bijna het wereldrecord breken.

Hulpje Baba was op post om de meester te gangmaken tot zeshonderd meter. Daar versnelt El Guerrouj meestal en laat de concurrentie achter. Vrijdag wilde het niet lukken, hij ging te traag. De Kenyanen Ngeny en Lagat bleven aanklampen en zetten in de laatste bocht zelfs de spurt in.

Vooral Noah Ngeny is snel. De 21-jarige Kenyaan uit Eldoret heeft het wereldrecord op de 1.000 meter. El Guerrouj moest passen met zilver. Huilend zakte hij naast de piste ineen.

Op de persconferentie achteraf was El Guerrouj de ontgoocheling alweer een beetje de baas. ,,Hicham heeft afgedaan op de 1.500 meter'', verklaarde hij vol zelfverwijt. ,,Hij geeft de troon door aan Noah.'' Opvallend die derde persoon, alsof hij zichzelf van het gebeurde wilde distantiëren.

De vroegere armoedzaaier uit Berkane vervolgde met een bijna koninklijke afscheidsspeech. ,,Er is een winnaar en een verliezer: dat is de wet van de sport. En vandaag ben ik de verliezer. Tweede: ik heb gefaald en een excuus is er niet. Kennelijk ben ik ook maar een mens. Kipketer heeft zich gewonnen moeten geven, ook Steve Cram en Said Aouita zijn op een dag voorbijgestreefd. Nu is het mijn beurt. Ik wens Noah het beste.''

En dan weer in de derde persoon: ,,Hicham heeft nog niet afgedaan. Zijn vertrouwen is niet geschokt. Volgend jaar zijn er wereldkampioenschappen in Edmonton en daar pakt hij goud op de 5.000 meter. Voordien zien we elkaar in Rome, want daar moet het wereldrecord eraan.''

El Guerrouj had het al eerder aangekondigd: in Sydney neemt hij afscheid van de 1.500 meter om op te klimmen naar de vijf kilometer. Net zoals zijn grote voorbeeld Aouita deed: de man die met zijn successen in de jaren tachtig een hele generatie Marokkaanse jongeren aan het dromen bracht.

Toen hij nog junior was, verkoos El Guerrouj overigens de langere afstandsnummers. Op de wereldkampioenschappen voor junioren in 1992 werd hij derde op de 5.000 meter.

© Standaard