Greene gaf alles.
Maurice Greene geeft alles, zelfs zijn hardloopschoenen
Heimelijk hoopte Ato Boldon, vriend, trainingskameraad en grootste concurrent van Maurice Greene op de 100 meter dat hij een klein voordeel zou hebben op de absolute favoriet. Voor de man uit Trinidad werd het zaterdagavond in Sydney zijn derde olympische finale. Greene debuteerde op dat vlak. Met donderend geweld. 'Hij heeft ons simpelweg vernietigd', erkende Boldon die genoegen moest nemen met het zilver, nadat de Amerikaan in 9,87 seconde het goud had binnengesleept
.Direct na de finish knielden ze voor een gezamenlijk gebed even bij elkaar. Om de Heer te bedanken voor een fantastische race. Daar bleef het voor Hem bij, want even later bleek dat Greene zijn schoenen cadeau deed aan het publiek door ze één voor één de tribunes in te gooien. 'De fans zorgden voor een fantastische sfeer. Ik heb alles gegeven. Uiteindelijk ook mijn schoenen. Dat vond ik wel passend', zei -Greene. Even eerder hadden Boldon en hij hun coach John Smith in de armen genomen.
Theater.
De man die op de Olympische Spelen van 1972 in München met een blessure uitviel op de 400 meter werd door Greene nadrukkelijk in het succes betrokken. 'Hij heeft nooit olympisch goud kunnen halen . Daardoor zit er een groot gat in zijn hart. Ik hoop dat ik dat met mijn gouden plak een beetje kan vullen,' zei hij met een warme blik in de ogen. Die hadden voor de start nog vervaarlijk door de kassen gerold. En terwijl zijn mond wagenwijd openstond, schoot die grote tong van links naar rechts langs de mondhoeken. Alsof hij op het punt stond iets of iemand op te vreten. Zijn vader Ernest kent dat gedrag als geen ander. Vroeger wilde hij zijn zoon nog wel eens vragen normaal te doen. Inmiddels weet hij dat -Greene zich juist gelukkig en relaxed voelt als dit theater aan de oppervlakte komt.
Altijd onder de tien.
Nog belangrijker voor Greene is dat hij het vermogen heeft om - wanneer en waar hij ook maar wil - onder detien seconden te lopen. Tot nu toe slaagden 33 atleten in die opzet. Zaterdagavond bleef Greene voor de 31ste keer in zijn carrière onder die magische grens. De theorie klinkt simpel, maar vergt in de praktijk jaren van intensieve trainingsarbeid. 'Allemaal vertrekken we als gekken uit de startblokken. Na vijftig meter zit de rest meestal aan hun top. Het laatste stuk naar de finish gaan ze dan alleen maar langzamer. Mijn piek ligt pas bij 75 meter. Omdat de rest terugvalt, lijkt het of ik versnel. Maar in principe val ik ook terug. Alleen later', onthulde Greene enkele weken geleden.
Goud op de spelen.
Zonder gouden medaille heb je geen carrière in de atletiek', zei Greene gisteren. Dat gevoel had de afgelopen vier jaar als een onrustig virus door zijn lichaam gezworven. In Atlanta wilde hij waarmaken wat hij als jongetje van veertien al geroepen had: ooit zal ik sneller zijn dan Carl Lewis. Maar Greene haalde - mede door de naweeën van een blessure - het US-team niet eens.In de aanloop naar Sydney ging het bijna weer mis. Greene raakte tijdens de 200 meter - net als Michael Johnson trouwens - geblesseerd aan zijn hamstring, maar had zich toen al van deelname aan de honderd meter verzekerd.Luisterend naar het Amerikaanse volkslied had hij de ogen met moeite droog kunnen houden. 'Nou niet eenpotje gaan staan janken, Maurice', had de bronzen-medaillewinnaar Obadele Thompson uit Barbados achter hem gefluisterd. En Greene had zijn tranen weggeslikt. Beseffend dat zijn carrière eindelijk compleet was.
© Gelderlander.
