Spelen van de wetenschap.
Wetenschap en boerenverstand
De Spelen van Sydney, de Spelen van het ooit zo magische jaar 2000, zijn de Spelen van de supersonische uitrustingen. Haaienpakken, vederlichte loopschoenen met stompe spikes, sprintpakken die eruitzien als schaatskostuums, de wetenschap heeft niet stilgestaan. Maar ook ons boerenverstand niet.
Laat Nike maar promotie maken voor de gouden schoenen van Michael Johnson. Laat ze maar zeggen dat elke gram minder een nanoseconde van zijn besttijd kan happen.
Laat ze maar, want zolang die Johnson wedstrijden loopt met een horloge én een gouden halsketting waarmee je een volwassen labrador kort houdt, is er iets in ons dat twijfelt aan die promopraat, hoe logisch hij ook klinkt.
Wegen die ketting en dat horloge dan niets? Of kan Johnson -- die van zijn sponsor jaarlijks miljoenen en miljoenen ontvangt -- niet verplicht worden die ballast achterwege te laten? Blijkbaar niet. Sprinten zonder juwelen is -- bij de mannen zo goed als bij de vrouwen -- schier ondenkbaar geworden.
Ook Marion Jones en Cathy Freeman dragen goud, al kan je het tegenwoordig wat minder goed zien. Van kop tot teen zijn ze ingepakt, volgens de kledingsponsor om hen in staat te stellen door de lucht klieven met een minimum aan weerstand.
Laat ze maar zeggen. Want zolang ze die borstnummers vastpinnen met behulp van vooroorlogse veiligheidsspelden waardoor ze hangen te wapperen als was aan de lijn, is er iets in ons dat durft te zeggen: hoe bedoelt u, aërodynamisch? Kunnen die dingen niet beter vastgemaakt worden? Heeft u ooit al van velcro gehoord?
© Standaard
