
Dopingaureool Jones.
Positieve dopingtest CJ Hunter doet ook vragen rijzen rond
Marion Jones
Gilbert Roox en Jos Segaert
Sydney ontwaakte met een kater. Is er een tweede zaak-Ben Johnson in de maak?
Dat CJ Hunter betrapt werd op doping is geen groot nieuws. Het kogelstoten heeft
al langer een bedenkelijke reputatie. Maar Hunters positieve test brengt ook de
geloofwaardigheid van echtgenote Marion Jones, de superster van de Spelen, in
het gedrang. Zelfs al wint Jones in Sydney vijf gouden medailles, de verdenking
zal blijven overheersen: loopt Superwoman wel ,,zuiver''?
Laat ze maar twijfelen'', zegt de affiche-campagne van sponsor Nike. Maar de
twijfel gaat nu niet meer over de vraag of Marion Jones als allereerste vijfmaal
goud wint op de Spelen. Plots staat haar integriteit als atlete op het spel.
Want wie bij de hond slaapt, krijgt zijn vlooien.
Officieel meldde echtgenoot CJ Hunter af voor de Spelen wegens een knieoperatie.
In Sydney was de wereldkampioen kogelstoten alleen present als bodyguard van
zijn veel beroemdere vrouw. Maar gisteren bleek de knieoperatie slechts een
uitvlucht. CJ Hunter testte positief bij een dopingcontrole op de Bislett Games
in Oslo op 28 juli.
Prins Alexandre de Merode, voorzitter van de medische commissie van het
Internationaal Olympisch Comité (IOC), kwam maandagochtend als eerste met het
verhaal naar buiten. Alleen wilde hij de identiteit van de betrapte atleet niet
prijsgeven. Dick Pound, vice-voorzitter van het IOC, bevestigde later dat het
wel degelijk om meneer Marion Jones ging.
In de urine van CJ Hunter werd in juli een duizend keer hogere dosis van de
steroïde nandrolon aangetroffen dan normaal. Ook de verhouding van testosteron
en epitestosteron lag beduidend hoger dan 6/1, de toegestane norm. De zaak is
intussen doorgespeeld naar de Amerikaanse atletiekbond. Voor Hunter dreigt een
schorsing van twee jaar.
Het kogelstoten staat al langer te kijk als een bedenkelijke discipline. Op de
Spelen van Barcelona in 1992 hadden alle medaillewinnaars een schorsing wegens
dopingmisbruik achter de rug. In Atlanta was het weer prijs. De Amerikaan Randy
Barnes won goud maar werd nadien levenslang geschorst omdat hij voor de tweede
maal op het gebruik van steroïden was betrapt. Barnes is wel nog altijd
wereldrecordhouder.
Het jaar nadien werd de Oekraïner Alexander Bagach wereldkampioen in Athene
maar moest zijn titel inleveren na de ontdekking van efedrine in zijn plasje.
Daarmee had hij zijn lesje echter nog niet geleerd. Bagach testte dit jaar
alweer positief, ditmaal op steroïden, wat hem zijn plaats in Sydney kostte. De
arbritragecommissie van de IAAF beraadt zich nog over een levenslange
uitsluiting.
Dat er nog maar eens een kogelstoter op doping betrapt werd, kan dus bezwaarlijk
groot nieuws heten. Dat het gaat om de echtgenoot van superster Marion Jones, is
dat wel.
De twee ontmoetten elkaar vier jaar geleden op de universiteit van Noord-Carolina.
Supertalent Jones werkte er aan haar comeback na een voetbreuk. Hunter was er
werperstrainer, net gescheiden van zijn vrouw, met wie hij twee kinderen had.
Omdat het universiteitsreglement relaties tussen trainers en studenten verbiedt,
moest hij zijn job opgeven.
The Beauty and the Beast werden ze na hun huwelijk in oktober 1998 gedoopt. Het
was dan ook een onwaarschijnlijke liefdescombinatie. Wat zocht de immer
goedlachse hinde Marion Jones bij de veel oudere hulk van 146 kilo? Een
vaderfiguur misschien. Jones' vader verliet zijn gezin toen ze vier jaar oud
was. CJ beschermde Marion tegen het rumoer van het vedettebestaan. En, zei
Jones: ,,Eigenlijk is hij een lieve teddybeer.''
Het is pure speculatie, want zelf is Jones nooit in een dopingzaak verwikkeld
geweest. Maar los van die verdenkingen, blijft de vraag hoe de olympische
kampioene van de 100 meter de volgende dagen gaat reageren. Woensdag wordt een
cruciale dag. Jones moet twee rondes afwerken op de 200 meter en zich zien te
kwalificeren voor het verspringen, zoals bekend haar zwakste nummer. Kan ze zich
nog opladen temidden van alle mediaheisa of bezwijkt ze onder de druk?
Marion Jones krijgt aureool van dopingverdenking
Marion Jones zou de grote vedette van de Olympische Spelen in Sydney worden.
De Amerikaanse wil in Australië vijf gouden medailles behalen. Gisteren raakte
echter bekend dat haar echtgenoot, CJ Hunter, eind juli betrapt werd op
dopinggebruik. Meteen dreigt de supervedette meegesleurd te worden in een
spiraal van verdachtmaking.
Het voorbije weekeinde won Marion Jones met sprekend gemak de 100 meter. Ook in
de 200 meter, het verspringen en de twee estafettenummers (4x100 en 4x400 meter)
mikte zij op goud. Als Jones het mentaal allemaal nog kan opbrengen, is het best
mogelijk dat zij inderdaad vijf olympische titels verzamelt.
Het zullen echter gouden medailles zijn die voor altijd een waas van
dopingbezoedeling rond zich krijgen. Haar man, wereldkampioen kogelstoten CJ
Hunter, werd twee maanden geleden op de Bislett Games in Oslo betrapt met een te
hoge hoeveelheid nandrolon, een verboden spierversterkend middel. Niet een klein
beetje te veel, maar liefst duizend maal de toegestane hoeveelheid.
Hunter zegde kort voor de Spelen af, zogezegd wegens een knieblessure. Nu blijkt
dat er iets anders aan de hand was. Niks wijst erop dat zijn vrouw, Marion
Jones, dezelfde praktijken huldigt, maar de verleiding is groot om te zeggen dat
,,wie bij de hond slaapt ook de vlooien krijgt''.
Net als (allicht) Marion Jones was ook het Internationaal Olympisch Comité
(IOC) op de hoogte van de positieve controle. Het IOC zweeg, omdat het besefte
dat dergelijk nieuws een smet op de hele Olympische Spelen zou werpen. Tot het
nieuws zondagavond uitlekte en maandag werd bevestigd.
Niet leuk voor het IOC dat al geconfronteerd werd met een hele resem
dopingaffaires in het gewichtheffen én met het feit dat de Amerikaanse
atletiekfederatie blijkbaar een aantal positieve tests niet doorspeelde naar de
internationale federatie omdat ze ,,afgehandeld waren''.
In dit geval wilde Alexandre de Mérode, voorzitter van de medische commissie
van het IOC, niet spreken van een doofpotaffaire, maar ,,dat gebeurde wel in
Seoul twaalf jaar geleden, waar vijf Amerikaanse atleten konden deelnemen
ondanks positieve controles kort voor de Spelen van 1988'', onthulde onze
landgenoot.
© Standaard.
© maart 2000. Dit is een product
van Running&Sound
RunningSound@hetnet.nl