Artikel

Renders stelt teleur.

Renders geeft op met rugblessure
Jos Segaert

Het leek op een zelfmoordpoging, maar zover kwam het niet. Nadat ze twaalf kilometer alleen op kop had gelopen, liet Marleen Renders zich inlopen. Nog eens twaalf kilometer verder was de olympische droom voorbij: verschot in de rug.

Wie het gezien had, kon het niet geloven. Marleen Renders ging er van bij de start vandoor. Niemand die volgde. Over de zin van die vroege ontsnapping rezen vragen. Zeker omdat de voorsprong die de Limburgse uitbouwde, nooit meer bedroeg dan vijftien seconden. Of zoals de Japanse winnares zei toen haar gevraagd werd wat ze dacht toen onze landgenote wegschoof: ,,Niets, die poging was bij voorbaat ten dode opgeschreven. We hadden haar constant in het vizier op die lange rechte weg.''

In het begin van de wedstrijd had Marleen Renders zich laten zien. De eerste 10 km liep ze aan de leiding, al kreeg ze nooit meer dan 15 seconden voorsprong. Na 45 minuten wedstrijd werd ze echter bijgehaald, maar ze bleef in de kopgroep nadien het kopwerk doen. Renders moest lossen en verloor meer en meer terrein. Halfweg had ze een achterstand van 34 seconden. Vier kilometer later was dat al opgelopen tot 1:24.

Marleen Renders werd inderdaad gevat, maar gaf nooit de indruk moeite te hebben met het tempo. Tot de Japanse Takahashi rond de twintigste kilometer het ritme opvoerde en het peloton uiteenspatte. De afvallingsrace was begonnen. Alleen de Roemeense Simon, de Kenyaanse Wanjiru en de andere Japanse, Ishihahi, konden volgen. Marleen liep op een vijftiental seconden. Toen de 25ste kilometer eraan kwam, stapte ze uit koers.

Iedereen in het Belgische kamp dacht aan de gevolgen van de aanslepende achillespeesstory.
Renders, uren later in tranen: ,,Ik heb rond de 25ste kilometer plots een verschot in de rug gekregen. Lumbago. Ik blokkeerde compleet en kon niet meer verder. Wat een ontgoocheling. Van mijn achillespees heb ik nauwelijks last gehad.''

,,Waarom ik er alleen vandoor ging? Omdat het zo onnoemelijk traag ging. Ik had me voorgenomen van bij het begin mijn eigen tempo te lopen. Ik liep op een schema tussen 2.24 en 2.25. Na 5 kilometer kwam ik twintig seconden trager door dan begin dit jaar in Parijs. Na twaalf kilometer heb ik me maar laten inlopen. Maar ook toen kon ik het tempo goed volgen. Tot Takahashi ging en ik die pijnscheut in mijn rug voelde. Ik raakte geen stap meer vooruit.''

Echtgenoot Peter Zeelmaekers, kinesist van beroep: ,,Een aanval van acute lumbago. Ze had vroeger al eens last van rugpijn, maar dan aan één kant, nu is het bilateraal. Wat jammer. Marleen had zich hier zo op voorbereid. Net voor de Spelen hadden we die problemen met de hielpees. En nu dit.''

Dokter Renno Roelandt keek vreemd op, toen hij het verhaal hoorde. ,,Ik stond op kilometer 25 toen ik haar zag passeren. Ik riep nog: Marleen, drink genoeg want het is heet. Toen hield ze halt en deed haar schoen uit. Pijn aan de voet , zei ze. Nu hoor ik ook dat ze opgeeft wegens rugklachten. Ik weet niet wat ik hiervan moet denken.''

© Standaard.