Op oorlogspad met Riis
Door Léon de Kort
De meeste wielerprofs zoeken in de winter warme oorden op, ter voorbereiding op het nieuwe seizoen. Bij CSC zoekt manager Bjarne Riis naar andere wegen. Een militair trainingskamp bijvoorbeeld.
Survivaltocht
Zouden Erik Dekker en Michael Boogerd het ooit beleven dat de teamarts van Rabobank 's nachts lijkbleek kruipend over het dek van een militaire boot het van pure ellende uitschreeuwt? ,,Oh man, wat voel ik me beroerd!''En wat zou er door het hoofd spelen van Servais Knaven en Marc Lotz, beiden in dienst van Quick-Step, wanneer ze tijdens een nachtelijke mars in soldatenkledij én met volle bepakking plotseling een teammakker gewoon zien omkukelen van uitputting?Tristan Hoffman heeft het meegemaakt. In het kader van de teambuilding bij zijn Deense ploeg CSC leek het manager Bjarne Riis een uitstekend idee de renners aan een pittige militaire training te onderwerpen. Gelukkig heeft oud-commando B.S. Christiansen, een goede vriend van Riis, prima contacten in die wereld. En dus verzamelde de oud-Tourwinnaar de manschappen vorige week in een gezellig bungalowpark in Løgstør, een uur rijden ten zuidwesten van het Deense Aalborg. Het welkom was vriendelijk, maar al vlug liet Riis de ware bedoelingen van de eerste bijeenkomst voor het nieuwe wielerjaar doorschemeren. ,,Er zaten terroristen in de buurt, werd ons verteld. Nou, toen wist ik al hoe laat het was'', zegt Hoffman. ,,Ik begin straks aan mijn zesde seizoen in dit team en elk jaar hebben we een soort survivalkamp gehad. Je zag de meesten na de mededeling van Bjarne met de minuut nerveuzer worden.''
Moreel
Een halve dag later was het 'oorlog'. ,,We kregen tien minuten om ons gereed te maken. Er verschenen legergroene vrachtwagens die ons - alle coureurs, het begeleidend kader en het personeel van het kantoor - naar de kazerne van Skive brachten. Daar moesten we een militair tenue aan en begon het hele spel. De baas van CSC was gekidnapt, hoorden we. Compleet met wapens - uiteraard onklaar gemaakt - trokken we in twee groepen het bos in. Daar wachtte een peloton van echte soldaten ons op. En natuurlijk hebben een paar renners dan geen schijn van kans. De enige die ik heb kunnen afknallen, was m'n ploegmaat Michael Blaudzun, hahaha.''Twee dagen en nachten was het strijd. Om het moreel zoveel mogelijk te ondermijnen had B.S. opdrachten verzonnen. Zo fungeerde Hoffman een dagdeel als commandant van een team dat een landingsbrug moest bouwen. Het karwei nam een uur en een kwartier in beslag. ,,Logisch dat iedereen na een nacht van hooguit een uurtje slaap, kapot was. Even eten en weer verder. Scheuren met jeeps, een wedstrijd roeien op het fjord van Skive, 't was een gekkenhuis. En Riis maar toekijken hoe iedereen reageerde op de situaties'', aldus Hoffman.
Respect
De tweede avond in het bivak stond er zomaar een barbecue gereed. ,,Pure misleiding. We zaten goed en wel, toen ons werd gesommeerd in te pakken. Kregen we een mars van zeker tien kilometer, in vol ornaat én een radio van 16 kilo die mee moest. Wij marcheren. Ineens hoorden we een klap en daar lag onze Rus Goussev. Die was door te weinig eten en drinken helemaal uitgedroogd. Hij kreeg wat naar binnen gestopt, liep verder en stortte voor de tweede keer neer. Toen werd hij afgevoerd.''Het zien van de vrachtauto's na de lange wandeltocht stemde velen tevreden. Overmand door slaap dommelde vrijwel iedereen in. Slechts Hoffman en teamdokter Joost De Maesener hielden de ogen open. ,,We dachten dat we eindelijk zouden terugkeren naar de kazerne, maar de rit duurde nogal lang. Voor ik het in de gaten had, parkeerden we weer aan de rand van het fjord, waar een grote boot klaar lag. Ik werd al zeeziek bij het zien van dat ding. Nou, met Joost ging het nog veel minder, toen we eenmaal aan boord waren. We zaten in de machinekamer en het schip ging vreselijk tekeer op de golven. Plotseling riep de dokter om een emmer. Ik ging naar boven, aan dek, en hij volgde. Lijkbleek kroop hij naar de reling. 'Hoffman, ik ben doodziek', zei hij. Ja, dat kon ik ook wel zien. Ik dacht nog: daar ben je nou 55 jaar en arts voor geworden.'' De boottrip bleek de laatste beproeving. Hoffman: ,,Voorgaande jaren protesteerde ik meestal tegen dit soort uitstapjes, omdat ik er het nut niet van inzie. Achteraf moet ik toegeven dat het toch wel apart is mee te maken. Kijk, je zal er echt niet harder door fietsen, maar het is een feit dat je elkaar sneller en beter leert kennen. En ik heb ook wat meer respect gekregen voor de mannen voor wie dit dagelijks werk is.''
dehardloopkrant.nl
®
