|
|
| User Opties |
| |
print |
| |
reageer |
| |
mail |
|
| |
|
Texel, het Mekka van de Nederlandse ultralopers
|
Geplaatst op:
2006-12-25 14:00 |
Zestig van Texel nu al uitverkocht
Lees ook internationale erkenning voor zestig van Texel
Door Dik Jagersma
.gif)
Zestig van Texel is een echte ultra-klassieker
Loopevenementen op de Waddeneilanden groeien in populariteit. De Adventure Run, die ruim een week geleden op nieuwkomer Ameland werd gehouden, was volgeboekt. En ook De Zestig van oudgediende Texel, die met Pasen op het programma staat, moet bijna het bordje “vol” gaan uithangen. Voor een loop die zich op ultralopers richt is dat heel opmerkelijk.
Jan Knippenberg
De schoonheid van de Waddeneilanden is al vaak bezongen, en de keuze van Schiermonnikoog als mooiste plek van Nederland was zeker geen donderslag bij heldere hemel. Vanzelfsprekend is toerisme dan ook de belangrijkste bron van inkomsten voor deze eilanden. Daarom is het opmerkelijk dat de Waddeneilanden dit jaar te maken hadden met een daling van het aantal bezoekers, terwijl ons eigen land bij vakantiegangers juist weer populairder was dan het buitenland. Maar er zijn ook gunstige ontwikkelingen. Bij het lopersvolk raken de Waddeneilanden namelijk steeds meer in trek. De Berenloop op Terschelling spant hierbij de kroon: de 3300 beschikbare startbewijzen waren dit jaar al binnen enkele dagen weg. Op Texel gaat het er wat minder massaal aan toe, maar De Zestig onderscheidt zich dan ook in meerdere opzichten van de lopen op de andere eilanden. De afstand springt daarbij het meest in het oog. Die is heel wat langer dan de gebruikelijke hele of halve marathon. We hebben te hier te maken met een tweejaarlijkse ultraloop, die in 1991 voor het eerst werd gehouden. Bij het ontstaan van die eerste Zestig van Texel heeft de op het eiland wonende geschiedenisleraar Jan Knippenberg een grote rol gespeeld. Hij wordt wel als een soort goeroe van het Nederlandse ultralopen beschouwd, en heeft zijn passie voor het lopen van ultralange afstanden via stukjes in het blad Runners breed onder de aandacht gebracht. Zijn bijzondere status kreeg hij vooral na het verschijnen van zijn boek “De mens als duurloper”. Dat al jaren niet meer verkrijgbare boek kreeg na het veel te vroege overlijden van Jan (23 november 1995) vanzelf de faam van “ultrabijbel”, en is nu een echt collectors item geworden. Aan de eerste editie van de Zestig van Texel in 1991 waren trouwens ook een estafette van 4 keer 15 kilometer, en enkele kortere afstanden verbonden. Maar onder de “echte” ultralopers gingen na afloop meteen al stemmen op om er een langere afstand bij te doen. Een rondje van 60 km was voor hen niet uitdagend genoeg. Zo ontstond in 1993 naast de 60 km (één ronde om het eiland) ook de 120 km (een dubbel rondje, één tegen de klok in, en één met de klok mee). Die 120 km is vanaf het begin een soort elitenummer geweest, want er werd een scherpe tijdslimiet voor gehanteerd. Om in de uitslag te worden opgenomen moest men binnen de 12 uur blijven, terwijl voor de 60 km een limiet van 6,5 uur gold (nu 7 uur). Er zijn in latere jaren wel wat kleinere aanpassingen geweest, maar het elitaire karakter van de 120 km is gebleven.
Gedrevenheid
In de loop der jaren heeft de Zestig van Texel zich ontpopt als de meest populaire ultraloop van ons land. Voor een deel zal dat een gevolg zijn van het feit dat op Texel de meeste voetstappen van Jan Knippenberg liggen. Jan is begraven op het kerkhof op de Hoge Berg, en voor veel ultralopers is de tweejaarlijkse reis naar Texel zelfs een soort van pelgrimage geworden, waarbij een bezoek aan het graf van De Knip een vast onderdeel vormt. Maar natuurlijk hebben ook de goede organisatie en het prachtige parcours geleid tot deze voor het ultralopen ongekende populariteit. Nederlandse ultralopers lopen over het algemeen liever in de fraaie natuur dan in de stad, en kiezen eerder voor een uitdagend zwaar dan voor een snel parcours. Op Texel komen ze wat dat betreft volledig aan hun trekken. Wie iets meer wil begrijpen van de drijfveren van sommige ultralopers, om juist op Texel een topprestatie te leveren, zou vooral het verhaal “De gereformeerde rekenaar” van Dirk Westerduin eens moeten lezen, verschenen in het derde nummer van het blad “42” (april 2006). Westerduin was er in 1997 niet alleen op gebrand om de 120 van Texel te winnen, maar wilde ook nog het parcoursrecord van de door hem zeer gerespecteerde Ron Teunisse verbreken. Voor dat doel moest alles wijken, en het leidde soms tot forse aanvaringen met zijn trainer Peter Stein. In de voorbereiding werd geen detail over het hoofd gezien, en zelfs het onderdeel sanitaire stop maakte deel van het strijdplan uit. Door de lange duur van de wedstrijden moet daar namelijk ook goed rekening mee worden gehouden. De bijzondere techniek waarmee Cor Vriend al lopende zijn boodschappen kon doen is trouwens door bijna niemand overgenomen, ook al zijn de instructieve beelden nog zo vaak vertoond in programmas als Kopspijkers. De beslissende demarrage waarmee Westerduin bij zijn laatste belager, de “veel te aardige” Wim Epskamp, weet weg te lopen, vindt dan ook plaats op het moment dat Epskamp stil houdt voor een plaspauze. De maniakale manier waarop Westerduin zich helemaal op deze 120 van Texel gericht had, maakt duidelijk dat hij het ultralopen volledig als topsport benaderde. Hij stond er mee op en ging er mee naar bed. Zulke gedrevenheid kom je in ons land vrijwel niet meer tegen (Westerduin heeft het zelf ook niet lang volgehouden), en dat verklaart voor een groot deel ook waarom de prestaties van de huidige generatie ultralopers nog steeds achter blijven bij die van mensen als Ron Teunisse en Bruno Joppen.
Parcoursrecord
Op de één of andere manier gaat er een bijzondere aantrekkingskracht van de Zestig van Texel uit. Voor veel marathonlopers is het de eerste, en soms ook enige kennismaking met het fenomeen ultraloop. Zestig kilometer over een prachtig maar zeer zwaar parcours betekent voor hen immers een flinke stap voorbij de marathon. Bij de meer ervaren ultralopers wordt een podiumplaats bij de Zestig als een buitengewoon goede prestatie gezien, en de toppers willen hun naam erg graag op de lijst van winnaars laten opnemen. Het parcoursrecord van Texel staat in hoog aanzien, niet alleen voor de 120 km, maar ook voor de 60 km. Bij de vorige editie in 2005 kwam Marc Papanikitas als winnaar van de 60 km nogal ontgoocheld over de finish, toen hij zag dat hij 2 minuten boven het parcoursrecord van Gerrit van Rotterdam was gebleven. De avond ervoor had hij zich bij een lezing van Ron Teunisse laten overtuigen van het feit dat je op zon zwaar en afwisselend parcours eigenlijk niets aan een horloge hebt. Achteraf baalde hij daarvan als een stekker, want hij is eerzuchtig genoeg om deze extra trofee ook binnen te willen halen. Het verlangen om mee te mogen doen aan de 120 km heeft atleten al regelmatig gestimuleerd om het beste uit zichzelf te halen. Want voor de 120 km moet een loper (zowel man als vrouw) aan een pittig selectiecriterium voldoen. Men moet redelijk recent een 100 km in minder dan 9,5 uur hebben gelopen. Ondanks lopersprotesten blijft de organisatie vasthouden aan die strenge selectiecriteria, en dat werpt soms onverwachte vruchten af. Bij het NK 100 km tijdens de RUN van Winschoten kwam Ida Verduin-Boone dit jaar dicht in de buurt van het nationaal record, en verbeterde ze haar PR met maar liefst anderhalf uur. Ze wilde per se meedoen aan de komende 120 km van Texel, en had daarom keihard getraind om aan de toelatingseisen te voldoen. Onlangs is de organisatie de lopers met een langzamere tijd op de 100 km wel enigszins tegemoet gekomen. Met een resultaat van 120 km in een wedstrijd over12 uur, of 200 km in een wedstrijd over 24 uur kan men ook toegelaten worden. De tijdslimiet bedraagt nu 13 uur. Maar het deelnemersaantal blijft beperkt tot ongeveer 30. Dat heeft alles te maken met het feit dat er s ochtends in alle vroegte in het donker wordt gestart, en elke loper een fietser als begeleider mee krijgt. Begin november werd de inschrijving voor de 120 km van 2007 al gesloten.
Vol is vol
Ook voor de 60 km solo is men vrijwel toe aan het maximum van 300 deelnemers. Wie nog mee wil doen moet er echt als de kippen bij zijn, want het adagium “vol is vol” klinkt ook op Texel. Een levendige ruilhandel in startbewijzen, zoals bij de Berenloop, is niet te verwachten, want de organisatie werkt niet met wachtlijsten en vult de plaatsen van afhakers niet op. Het is ook niet toegestaan om een startplaats over te doen aan iemand anders. Wel heeft de organisatie een slim “verzekeringssysteem” bedacht om tegemoet te komen aan de risicos van blessures, ziekte of familieomstandigheden. Door een paar euro meer te betalen, kan men zich tegen afmelding verzekeren, en krijgt men het inschrijfgeld terug als men onverhoopt niet mee kan doen. Ongeveer de helft van alle inschrijvers heeft gebruik gemaakt van deze regeling.
Sinds de eerste editie kent de Zestig van Texel ook een estafetteloop. Die vormt nu een onmisbaar onderdeel van het evenement, en zorgt mede voor de noodzakelijke binding van de eilandbewoners met deze ultraloop. Alleen daardoor is men iedere editie in staat om voldoende vrijwilligers op de been te brengen. Bij de estafette van 4 keer 15 km is plaats voor 70 teams (al volgeboekt), en aan de twee kortere afstanden voor sololopers (28 km en 32 km) kunnen respectievelijk 40 en 20 lopers meedoen (nog enkele plaatsen beschikbaar).
Film
De Zestig van Texel heeft zich ontwikkeld tot een geliefd en populair loopevenement, dat een belangrijke rol voor het ultralopen in Nederland vervult. Het ziet er naar uit dat dit nog vele jaren zo zal blijven. Er is een degelijke organisatie gegroeid, en de noodzakelijke communicatie en PR is bij iemand als Martien Baars in goede handen. De gebruikelijke pasta party op de avond voorafgaande aan de loop vormt altijd een gezellige ontmoeting tussen vele bekenden uit het ultrawereldje, en gaat daarna over in een informatief gedeelte. Zondagavond 8 april 2007 vindt deze bijeenkomst plaats in de nieuwe Stayokay op Texel. Het ligt in de bedoeling om daarbij een eerste versie van een film over Jan Knippenberg te vertonen. Voor hen die zich geïnspireerd voelen door deze bijzondere loper, en zelf niet aan de start van de Zestig zullen verschijnen, misschien een goede reden om met Pasen toch een reisje naar Texel te maken.
Redactie hardloopnieuws
De film over het leven van de befaamde ultraloper Jan Knippenberg is een freelance project van de filmmaker Dirk Jan Roeleven. Roeleven maakt documentaires voor de NPS. Zo verscheen er onlangs van zijn hand een documentaire over Wim Sonneveldt op de televisie. Roeleven wordt bijgestaan door cameraman en ook actief hardloper Arjan Kroon. De film bestaat uit een mix van oud en nieuw materiaal. Zo is de beroemde tocht van Knippenberg naar Stockholm verfilmd met een oude super 8 camera,onderdeel van de film. Ook is er veel nieuw materiaal met interviews van mensen die Jan Knippenberg goed hebben gekend waaronder een opname van zijn loopvriend Ron Teunisse in actie tijdens de 120 van Texel in 2005. AVRO presentator Karel van de Graaf besteedde al eerder in zijn praatprogramma in 1993 ruim aandacht aan het bijzondere hardloopleven van de veel te vroeg overleden Jan Knippenberg
© hardloopnieuws.nl
|
|
 |
| |
Aantal geplaatste reacties op Texel, het Mekka van de Nederlandse ultralopers: 12 |
|
| |
|
|
| |
|
|
| |
| |
 Reactie van Dirk Westerduin (2006-12-25 17:22:39) |
|
|
| |
Als ik Zuid Afrikaan was geweest, was ik dan ook vroegtijdig gestopt? Met andere woorden: ligt de beeindiging van mijn ultralopen aan de omstandigheden in Nederland of aan mijn gedrevenheid?
Ik haat grijsheid, en wellicht zit ik fout, maar ik heb sterk de indruk dat die kleur in Nederland als deugd wordt gezien. Martien Baars is geen onaardige vent, dat zeg ik nog steeds. Maar vergeet niet dat hij overwoog Burgemeester en wethouders van Texel in te schakelen om mijn sponsor van het parcours te weren, in 1999. Dat is op zijn zachtst gezegd toch wel enige tegenwerking. En kijk eens wat voor barriere ik moest doobreken om dingen voor elkaar te krijgen in 1997 (zie mijn verhaal in 42) . Zijn dat goede voorwaarden om te presteren? De slof en oude voetbalschoen waren het referentiepunt, dat verdomde ik. Natuurlijk is Texel niet zaligmakend, edoch wel een representant van de mentaliteit in Nederland.
Met de toenmalige directeur van de KNAU had ik, vlak voor het WK 100 KM in 1997, ook een forse aanvaring. Dit terwijl ik in een bloedvorm was. De situatie vrat aan me. resultaat: ik liep de race niet eens uit. - Zwaktebod? Door mijn openheid en passie was ik kwetsbaar, inderdaad. Een karakterfout voor een topsporter, misschien, maar nogmaals: in een andere cultuur was ik wellicht langer doorgelopen.
Waarom noem ik grijsheid? Ik stak mijn kop boven het maaiveld uit. Door mijn scherpe bek kreeg ik sponsoren voor elkaar, natuurlijk gerelateerd aan mijn competentie, internationals zijn niet gek. Maar er was geen voedingsbodem. Mijn hoofdsponsor zei: de manier waarop ultralopend Nederland reageert is Gekke Henkie, Dirk. Sorry, maar wat professioneel ultralopen betreft, zit je vrij snel aan je plafond hier."
Ik wilde me financieel meer dan behoorlijk van die sport kunnen bedruipen, zeker gezien het feit dat ik mijn ziel en zaligheid in die sport stak. Bezieling? Prachtig, maar je moet je hersens ook gebruiken. Wat blijft er van je over als je als, pak em beet, 50 jarige zonder enige andere ervaring in de maatschappij staat, zonder financiele rugdekking?
Ik besloot naar Taiwan te gaan, mijn topsport mentaliteit projecteerde ik daar op een vak. Dat heeft mij geen windeieren gelegd. Jammer? Zeker. Ik had graag nog steeds gelopen. Maar niet op de Nederlandse ultra manier.
- Geen excuses, ik had wellicht handiger of buigzamer moeten zijn. Maar hoe kun je handigheid of buigzaamheid combineren met gedrevenheid? Ik was een hufter, zeker voor Nederlandse begrippen. Dat zorgde voor aanvaringen en onrust. Kon het anders? Het zij herhaald: in een andere ultracultuur, waarschijnlijk. Niet in Nederland.
Lance Armstrong, die ik zeer respecteer, meldde onlangs op zijn website: "Geduld en buigzaamheid zijn geen voorwaarden om als topsporter dingen voor elkaar te krijgen."
Wat heeft die kerel ontzettend gelijk.
Dirk Westerduin. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Mikel Knippenberg (2007-05-07 00:09:15) |
|
|
| |
Dag Dirk,
Een beetje zuur - de slof een oude EB schoen, geen voetbalschoen dus, schande uit naam van mijn vader - verhaal. Kom eens kijken in de kast van ons in de kelder op Texel dan zie je hoeveel kilometer mijn vader gelopen heeft... en niet op voetbalsloffen... Ik weet niet of je mijn vader kende, maar blijf positief en geniet van het leven. Dat doe ik ook na zijn overlijden.
Mikel Knippenberg, Amsterdam |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van dirk westerduin (2007-05-07 12:50:14) |
|
|
| |
Hallo Mikel,
Ik begrijp in de verste verte niet waar je het over hebt. ...Schande uit naam van mijn vader? Kun je je wat nader uitdrukken?
Dirk Westerduin |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Mikel Knippenberg (2007-05-07 15:35:53) |
|
|
| |
Dag Dirk,
Ging om de nuance "de schoen en oude voetbalslof" niet meer en niet minder. Heb het nu puur over respect voor mijn vader en zijn JKM dan wel Texel. Verder vond ik de toon van je bijdrage een beetje zuur. Ik begrijp dit wel overigens. Doordat ik recentelijk begonnen ben met een deel van de erfenis van mijn vader deze reactie. Misschien komt dit ook deels omdat ik trots ben op mijn vader en zijn filosofie geweldig vind. Na onze emailwisseling vandaag ga ik weer verder met mijn toekomst aan het Stan Ackermans Institute te Eindhoven.
Hartelijke groeten,
Mikel Knippenberg, Amsterdam |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van dirk westerduin (2007-05-07 17:07:04) |
|
|
| |
Hallo Mikel,
Ik refereerde helemaal niet naar je vader. Die slof en oude voetbalschoen is een frase uit het Ajax lied.
Ik begrijp niet waar je je conclusies vandaan haalt. Ik toon geen disrespect en disrespecteer in deze ook niet.
Dat je de filosofie van je vader geweldig vindt, kan ik me voorstellen. Daar was hij je vader voor, en redelijk wat mensen volgen hem als discipelen.
Voor de rest denk ik dat emoties je blik vertroebelen. Daar ga ik verder niet op in. Het is natuurlijk heel erg dat Jan dood is.
Succes!
Dirk.
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Mikel Knippenberg (2007-05-07 19:09:04) |
|
|
| |
Je hebt helemaal gelijk Dirk. Het laatste woord is aan Knip... Hij geniet daar ben ik van overtuigd - 12 jaar na dato nog steeds discussies rondom zijn erfenis...
Jij ook succes!
Mikel |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van dirk westerduin (2007-05-08 00:30:06) |
|
|
| |
Toch nog een reactie Mikel, temeer omdat anderen dit ook lezen.
Je sleepte Jan Knippenberg er aan de haren bij. Ik refereerde helemaal niet naar hem. Ik reageerde op jou omdat je meende dat ik met disrespect over je vader en andere mensen schreef.
Als jij nu concludeert dat een er aan de haren bijgesleepte persoon redelijkerwijs praten over een erfenis is, dan vind ik dat nogal verwrongen.
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Mikel Knippenberg (2008-04-18 00:12:48) |
|
|
| |
Het beste boek over hardlopen ooit geschreven... |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Jitze Weber (2008-04-18 09:04:14) |
|
|
| |
Los van dat ik het een goed boek vind , vind ik het opgepast deze woordenstrijd weer op te rakelen. Met het beste boek is het al net al met de beste schoen : wie hem past trekke hem aan. Waar het om heldendom gaat houd ik het op de mening van David Bowie. Zowel de wereld van de kunst als die van het lopen kruisten mijn pad, maar ik kan Mikel verzekeren dat de deelverzameling van deze groepen percentueel verwaarloosbaar is. Lopen is prima tegen "welvaartskwaaltjes" en Dirk had vanuit zijn topsportbeleving naar mijn mening gewoon groot gelijk met zijn kritiek. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Wim Bart (2008-04-18 12:36:47) |
|
|
| |
Jitze verwoordt op zijn (mooie) manier een vergelijkbaar gevoel dat bij mij leeft. Ik ben blij en zelfs een beetje trots dat juist mensen als Dirk en Jan beide ultraloper zijn geweest. Het zijn lopers die onze sport op niveau mooi en kleurrijk maken.
|
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Mikel Knippenberg (2008-04-20 23:36:59) |
|
|
| |
Het was gisteren - 19 april - een mooie dag om Jan te eren en het is gelukt. Bedankt allemaal!
Niets dan het beste!
Mikel Knippenberg |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
| |
| |
Reactie van Annemarie Westerduin (2008-06-07 11:29:32) |
|
|
| |
Nooit geweten dat er zo gefilosofeerd werd over ultra- distance running en welke rol mijn broer in het geheel heeft gespeeld. (Ik ben dan ook 12 jaar jonger)
Zeer interessant. |
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
|
|
|
Colofon