|
Jenni de Groot en Jan-Albert Lantink overtuigend kampioen
|
Geplaatst op:
2008-05-06 12:36 |
Steenbergen neemt fakkel NK 24 uur met verve over
Geert Stynen in de verzorgingszone begeleidt door Paul Beckers © Dik Jagersma
Door Dik Jagersma
Het NK 24 uur werd dit jaar voor het eerst in Steenbergen georganiseerd. S.V. Diomedon, onder de bezielende leiding van de ultralopende gebroeders Suijkerbuijk, is er met de eerste editie in Steenbergen erin geslaagd om het NK 24 uur weer nieuw elan te geven.
Steenbergen
Op een enkele uitzondering na vond het NK 24 uur jarenlang plaats te Apeldoorn, in het weekend na Hemelvaart. Het gezellige Mheenpark daar had ook op lopers uit het buitenland een grote aantrekkingskracht. Maar toen de zoektocht naar een nieuwe hoofdsponsor zonder resultaat bleef, kwam de bodem van de reserves in zicht. De organisatie zag zich genoodzaakt om voor 2008 de handdoek in de ring te gooien. In Steenbergen, waar al drie jaar een 6 uurswedstrijd werd georganiseerd, durfde men het aan om op vrij korte termijn het NK 24 uur over te nemen. Omdat de maand maart minder geschikt is voor een wedstrijd over 24 uur, werd ook in Steenbergen voor het weekend na Hemelvaart gekozen. Het feit dat de Jan Knippenberg Memorial door de slechte weersomstandigheden met Pasen werd afgelast, en vervolgens slechts twee weken voor dit NK werd gehouden, heeft Steenbergen waarschijnlijk wel wat deelnemers gekost. Maar uiteindelijk deden er nog 14 mannen mee aan het kampioenschap, iets lager dan het gemiddelde over de laatste drie jaren. Verheugend was echter het feit dat er ook bij de vrouwen een kampioenschap kon worden gehouden. Door gebrek aan deelneemsters was dat al drie jaar niet meer voorgekomen. Ook de open wedstrijd over 24 uur trok nog aardig wat deelnemers uit Nederland, België, en Duitsland, zodat er in totaal bijna 40 lopers begonnen aan het karwei om een etmaal te lopen. Het parcours van ruim 2 kilometer aan de rand van Steenbergen was bijzonder aantrekkelijk, en de weersomstandigheden waren uitstekend.
Mannen.
Bij het NK voor mannen had Wim Bart Knol zich wegens familieomstandigheden moeten afmelden, en daardoor bleven er op papier twee grote favorieten over: Jan-Albert Lantink (de kampioen van 2007) en Math Roberts (de kampioen van 2006). Maar na ruim 60 km was de strijd al voorbij, toen Roberts last kreeg van een plotseling opkomende blessure, en hij zijn rechter been nauwelijks meer kon bewegen. Lantink, die al een aardige voorsprong had opgebouwd, ging onbekommerd door, om na ongeveer 9 wedstrijduren tegen zijn eerste dip aan te lopen. Dat was wat eerder dan verwacht, en hij begon zich voorzichtig af te vragen of de JKM van twee weken geleden misschien toch zijn tol ging eisen. Maar na een paar moeizame rondjes zag het er al weer een stuk soepeler uit. Toen Lantink deze inzinking echt te boven was, en de spanning voor het kampioenschap toch weg was, ging hij zijn aandacht in de kouder wordende nacht meteen verplaatsen naar de open wedstrijd. Daarin had de Belgische topper Geert Stynen een kleine voorsprong op hem opgebouwd. Lantink is een echte wedstrijdloper die geweldig kan genieten van wat hij “het spelletje” noemt, en dus gingen zijn rondetijden in de jacht op Stynen fors naar beneden. Het tempo kwam zelfs weer boven de 12 km/uur uit, en al na enkele ronden nam Lantink de leiding in de open wedstrijd over. Nog geen 10 ronden later bleek dat hij in zijn enthousiasme wel erg veel van zijn lichaam had gevraagd, want toen diende zich een veel zwaardere dip aan. Een massage bood weinig soulaas, en het gevoel van totale malaise waarin hij terecht was gekomen maakte de gedachten aan een eventuele opgave ineens een stuk reëler. Jan-Albert besloot om een uurtje rust te nemen, en het daarna nog eens te proberen. Maar dat dit zijn laatste wedstrijd over 24 uur was stond voor hem vast. Dat uurtje rust deed blijkbaar wonderen, want toen hij tegen het ochtendkrieken weer op het parcours verscheen, wist hij al vrij snel weer een redelijk looptempo op te pikken. De achterstand op Stynen was niet meer te overbruggen, en dus ging de aandacht vooral uit naar het bereiken van de 200 km.
Jan-Albert Lantink hier vooraan prolongeerde de titel © Dik Jagersma
Geen 24 uren meer
Toen die grens tegen het middaguur gepasseerd was, gunde Lantink zich weer een korte rustpauze, om daarna gestaag door te blijven lopen. Dat bleef ook wel nodig, want achter hem was Peter Rietveld aan een hele sterke wedstrijd bezig. In de warme middagzon greep Jan-Albert het laatste half uur van de wedstrijd nog even aan om zijn klasse te demonstreren. Met enkele soepele ronden in een tempo van 12 km/uur bracht hij zijn totaal op 227.034 meter, een prestatie die het prolongeren van zijn titel de nodige glans gaf. Hij was zeer blij met deze tweede grote overwinning in 14 dagen, maar bleef erbij dat hij nooit weer aan een 24 uur mee zou doen. Die uitspraak valt bij lopers echter heel vaak te noteren na een 24 uur, en ondanks de grote stelligheid ervan komen de meesten er toch weer op terug. Het lijkt daarom nog iets te vroeg om Lantinks afscheid van de 24 uur reeds als vaststaand feit te noteren. De voor velen onbekende Peter Rietveld eiste met bijna 211 km de tweede plaats voor zich op, en was daarmee de grote verrassing van dit kampioenschap. Hij doet nog niet zo lang aan ultralopen, en had alleen aan enkele wedstrijden in het buitenland meegedaan. Met deze puike prestatie, een flinke verbetering van zijn PR, leverde hij meteen een fraai visitekaartje af. De strijd om de bronzen medaille bleef tot het laatst spannend. Een degelijk lopende Ubel Dijk wist zijn belager Ernst Daniel op iets minder dan een ronde te houden.
Open wedstrijd
In de open wedstrijd ging de aandacht voortdurend uit naar de Belg Geert Stynen. Hij was naar Steenbergen gekomen om zijn uitzending naar het WK in Seoul veilig te stellen, en als het even kon ook de limiet voor de A-status van de IAU weer te halen. Dus ging hij van start om minimaal 230 km, en zo mogelijk 240 km te halen. In die opzet is hij met glans geslaagd. In de eerste 10 uren realiseerde hij een gemiddeld tempo van bijna 11 km/uur, en daarna bleef hij alert doorlopen om ervoor te zorgen dat het uiteindelijke tempo niet onder de grens van 10 km/uur zou zakken. Ook liet Stynen zich niet van de wijs brengen toen Lantink hem in de nachtelijke uren wist te passeren, en hield hij zoveel mogelijk zijn eigen ritme vast. Zijn begeleider Paul Beckers was vol lof over hem. “Geert is niet alleen een sterke loper, hij houdt zijn kop er ook goed bij, en luistert ook naar mijn adviezen”. En Beckers weet waarover hij praat, want hij is zelf op de 24 uur zowel Europees- als Wereldkampioen geweest (met afstanden van 260 en 270 km). Hij had met verbazing naar het wedstrijdverloop gekeken. “Er worden nog zoveel elementaire fouten door lopers gemaakt, zoals het veel te snel van start gaan. Dat breekt je op aan het eind, en juist dan vallen de beslissingen”. Beckers zelf wist zijn internationale titels beide keren (in Apeldoorn en Uden) op bloedstollende wijze in de slotfase binnen te halen. Ook had hij met enig hoofdschudden naar het lopen van Jan-Albert Lantink gekeken. “Lantink is een hele goede loper, en was vandaag waarschijnlijk nog sterker dan Geert. Maar hij smijt soms met zijn krachten, en verdeelt ze niet goed genoeg over 24 uur. Als ik hem had begeleid, en hij had naar mij geluisterd, dan had hij volgens mij ook meer dan 240 km kunnen halen”. Toen Lantink in het laatste half uur zijn tempo nog eens flink opschroefde, leek het alsof hij daarmee de woorden van Paul Beckers wilde onderstrepen.
De verrassing van het kampioenschap Peter Rietveld © Dik Jagersma
Vrouwen
Zoals verwacht ging de strijd in het NK voor vrouwen vooral tussen Ria Buiten en Jenni de Groot. Buiten ging voortvarend van start, en nam al snel enkele kilometers voorsprong op De Groot, die er om bekend staat een sterke tweede helft te hebben. Bij het ingaan van de nacht zaten beide vrouwen een tijdje in dezelfde ronde, maar niet lang daarna was Ria Buiten door maagproblemen gedwongen om een lange rustpauze nemen. Toen ze twee uur later weer op het parcours verscheen, wist ze dat de titel onbereikbaar was geworden. Jenni de Groot draaide zonder merkbare verzwakking haar rondjes in een soepele cadans, en straalde uit dat ze er ook plezier in had. Bovendien was ze naar Steenbergen afgereisd met de bedoeling om iets recht te zetten. Bij de Jan Knippenberg Memorial was ze na 120 km uitgestapt, niet omdat ze kapot was, maar omdat ze om zich heen vooral geluiden hoorde dat verder lopen weinig zin meer had, daar de limiet van 20 uur vrijwel onbereikbaar was geworden. Toen ze na afloop zag dat andere lopers, die er veel beroerder aan toe waren, wel tot Den Helder waren doorgelopen, ook al kwamen ze dan buiten de limiet aan, realiseerde ze zich dat ze een verkeerd besluit had genomen. Zij had Den Helder ook willen halen, en ze was er ook sterk genoeg voor geweest. Die wrange smaak moest zo snel mogelijk worden weggespoeld, en dat kon maar het beste op het NK 24 uur gebeuren. Het behalen van de titel was voor haar niet voldoende, de grens van 200 km moest ook maar eens aangevallen worden. Vorig jaar bij het WK was ze al dicht in de buurt gekomen, en ze had bij dat toernooi haar ogen goed de kost gegeven. Ze wist dat er veel kilometers gewonnen konden worden door tijdens de verzorging zoveel mogelijk in beweging te blijven. Dat viel ook Ria Buiten op, die overdag in de zon weer lekker haar kilometers maakte. Toen ze even bij een verzorgingspost een praatje maakte, zei ze: “Kijk, wat ik nu doe, zie je Jenni niet doen, die staat bijna niet stil. Ze eet tijdens het lopen”. Met een bewonderenswaardige regelmaat wist De Groot ook de laatste uren door te lopen, en de 204.075 meter die ze uiteindelijk haalde vormden zelfs de op twee na beste prestatie ooit door een Nederlandse loopster gerealiseerd. Ze won er ook de open wedstrijd mee, voor twee sterke Duitse loopsters. Ria Buiten kon tevreden zijn over haar 168.200 meter, die een flinke voorsprong betekenden op de nummer drie, Regina van Geene.
IJzersterk optreden van SV Friesland atlete Jenni de Groot © Dik Jagersma
Organisatie
S.V. Diomedon, onder de bezielende leiding van de ultralopende gebroeders Suijkerbuijk, is er met deze eerste editie te Steenbergen in geslaagd om het NK 24 uur weer nieuw elan te geven. Aan alles was te merken dat men er zin aan had, en dat er meer dan voldoende steun was van de gemeente Steenbergen en van belangrijke sponsors, zoals Van Tilburg Afvalverwerking. Het parcours was bijzonder aantrekkelijk, al zaten er wel wat lastige stukken in. De periode van voorbereiding was te kort geweest om de mogelijkheid van een 24 uurs-estafette te onderzoeken (in Apeldoorn jarenlang een sfeerverhogend onderdeel van het evenement), maar men kwam wel met vernieuwende ideeën op de proppen. Dat er de laatste 6 uur van het NK ook een 6 uurswedstrijd werd gehouden was niet nieuw, maar wel het feit dat de eerste uren gecombineerd werden met de mogelijkheid om een marathon te lopen. Sommige ultralopers gingen de uitdaging aan om dit weekend een “dubbeldekker” te lopen (een bekende maar zware trainingsvorm), en deden mee aan zowel marathon als 6 uur. Ook maakte de organisatie op uitstekende wijze gebruik van de mogelijkheden die internet biedt. Het thuisfront werd op de website zeer regelmatig van tussenstanden voorzien, en ook kon men aanmoedigingen voor de lopers doormailen, die vervolgens door de speaker werden omgeroepen. De vrij grote deelname van Belgische lopers aan zowel de 6 als 24 uur, deed sommigen opmerken dat het NK en BK 24 uur in de toekomst eigenlijk gecombineerd zouden moeten worden, zodat er een levendig en sfeervol toernooi zou kunnen ontstaan. Uit diverse reakties bleek vooral dat veel ultraliefhebbers weer nieuwe mogelijkheden zien, en vertrouwen in de toekomst hebben gekregen. De mensen in Steenbergen kunnen tevreden terugkijken op dit evenement, maar ik vermoed dat ze niet lang zullen wachten met het maken van plannen voor 2009.
© hardloopnieuws.nl
|
|
Colofon 
